Sema Hoca

Senden bilirim yok bana bir fâide ey gül!
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül
Etsem de abestir, sitem-i hâre tahammül
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.

Ellerle o zevk etti ben ateşlere yandım
Çektim o kadar cevr ü cefasın ki, usandım,
Derlerdi kabul etmez idim, şimdi inandım
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.

Gördüm açılırken bu seher goncayı hâre
Sordum n'ola bu cevr ü cefa bülbül-i zâre
Bir âh çekip hasret ile dedi, "ne çâre"
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.

Bîgâne edâdır bilir ol âfeti herkes
Ümmid-i visâl eyleme ondan emelin kes
Beyhûde yere âh u figân eyleme Nevres
Gül yağını eller sürünür çatlasa bülbül.

Osman Nevres

Bu hikâye, Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun Milli Savaş Hikayeleri adlı eserindedir.

Yakup Kadri edebiyat hayatına Fecr-i Ati topluluğuyla başlamıştır. Fecr-i Ati topluluğunun şiir anlayışı "Sanat şahsi ve muhteremdir-yani sanat kişisel ve saygıdeğerdir-" şeklinde özetlenebilir. Zengin hayallerle ve çağrışımlarla dolu bir edebiyattır. Fakat daha sonraları Yakup Kadri topluluğun dağılmasıyla Milli Edebiyat akımı ile yoluna devam etmiştir. Elbette patlayan milli mücadele sırasında aldatıcı hayallerin peşinden değil, vatanın peşinden gitmeliydi. Bu hikayede de Fecr-i Ati ve öncesinde yaşayan Serve-i Fünun edebiyatının hayallerle dolu dünyasına bir eleştiri de yöneltilmiştir.
Hikayede şehit olan ve eşyaları mezatta satılan asker Servet-i Fünun dönemi şiirlerini ve romanlarının okuyan bir askerdir, ancak vatanı için savaşa katılmış ve hayallerinin değil, vatanının peşinden giderek vatanı uğruna ölmüştür. Nasıl Yakup Kadri Fecr-i Ati edebiyatının anlayışını bırakarak Milli Edebiyata yönelmişse askerimiz de sevgilinin aşkından vatan aşkına yükselmiştir.

"Polatlı'dan top sesleri duyulduğunda artık sevgilinin peşinden koşamazdık."